Misschien wel het mooiste werkwoord wat ik de laatste jaren steeds vaker gebruik.

Durven te verschijnen in contact met mezelf én ook naar een ander. Volledige transparantie, inclusief mijn schaduw kanten, de schaamte voorbij. En daar zelf steeds meer oké mee zijn.

Nou die schaduwkanten ben ik de laatste weken extra tegengekomen… En dan vooral de manier waarop mijn ego denkt dat te kunnen verbloemen.

Daar zat ik dan afgelopen weken op Fuerteventura met mezelf in een niet zo inspirerende omgeving. Mijn laatste tripje van mijn sabbatical,

Op dag 2 dacht ik serieus; waarom ben ik hier? Wanneer had ik bedacht dat dit eiland bezoeken een goed idee was? Wat wil ik mezelf bewijzen?

En aangezien ik in februari een heel bewust zacht besluit had genomen dat het einde tijdperk ‘datingapps’ was aangebroken, kon ik niet vluchten in mijn favoriete bezigheid van de afgelopen jaren: swipen met alles wat daaromheen hangt.

En dat maakte dat mijn ego hard ging werken om hetgeen wat onder dat gedrag zat te willen verbloemen:

Eenzaamheid

Het fysiek ervaren van een gebrek aan verbondenheid. Wat met een uiting van verdriet, innerlijke pijn of leegte gepaard gaat.

Iets wat sinds de scheiding in golven geregeld even aanwezig is en wat mijn ego heel graag bedekt.

En iets waar ik in de diepte ook echt bang voor ben geweest. En blijkbaar was het precies deze vakantie de tijd om daarmee te zijn. En ik ben er mee geweest. En ik zal eerlijk zeggen dat dag 2 en 3 afschuwelijk waren. Ik ervaarde een soort oerdrang van willen vluchten voor dat nare gevoel…

Dag 4 was letterlijk de ommekeer; ik verzachtte einde middag. En dat ging moeiteloos alsof ik met mezelf versmolt. Een paar uur later zat ik gelukkig te zijn op het strand met de prachtige volle maan en voelde ik met zoveel mensen op afstand een vetvolle warme verbinding.

Wat een shift was dat…. De volle week die daarna volgde gleed van dag naar dag. Ik had het echt goed met mezelf, de autoritjes door het maanlandschap waarbij ik steeds meer kon ervaren dat ik de levensader ben. Dat ik zelf voor mijn glimlach zorg en oprecht genoot van tijd met mezelf. Misschien wel voor het eerst….

Een boek, een wijntje, een duik in zee, de zon op m’n huid en met m’n gedachten naar de tijd die komen gaat.

En niet alleen met mijn gedachten. In contact met mijn websitebouwer heb ik heerlijk geschreven. Ben ik met mijn logo bezig en met de producten/diensten. Heerlijk.

Afgelopen weken had ik nog 1 bochtje te nemen; en dat is de planning.

Vrijdag is het 28 maart (dan zit officieel mijn sabbatical erop). De praktijk of eigenlijk het erf is nog niet klaar om klanten te ontvangen. En die moest ik echt even ‘eten’. Ik hou ervan als dingen rond zijn en dat het dan klopt.

En daarnaast heb ik ook echt zin om die deuren open te doen…. En blijkbaar heb ik nog even geduld te hebben, mag ik nog iets vertragen.

De lancering van mijn website devuurplaats.com staat al wel gepland. Donderdag 17 april.
Ik ‘werk’ op een andere manier lekker door; Morgen een sessie voor mijn logo en volgende week een ‘proef’ klant voor een verbonden vuur sessie én ik mag ook nog een heerlijk weekend naar Zeeland met mijn intervisie ‘witte heksen’.

Het wordt vanzelf D-day 🍀